Zespół Szkolno Przedszkolny
w Rożnowicach

38-323 Rożnowice
woj. małopolskie
tel/faks: 0(xx)13 4476116

Ciekawe linki

Witamy na stronie internetowej Zespołu Szkolno - Przedszkolnego w Rożnowicach

MENU
Strona główna 
Patron
Dyrekcja
Kadra
Uczniowie
Akty prawne
Oferta edukacyjna
Szkoła Podstawowa
Gimnazjum
Samorząd uczniowski
Prace uczniów
Organizacje szkolne
Archiwum
Kontakt
Księga gości

Konrad Mierzwa klasa 3a gimnazjum

Bugaj

Bugaj leży w odległości 8 km od Biecza. Graniczy ze Strzeszynem, Racławicami, Kwiatonowicami i Moszczenicą. Nazwa Bugaj, według językoznawców, oznacza miejsce położone nad wodą. Bugajami nazywano także w czasach pogańskich miejsce gdzie oddawano cześć Bogu. Administracyjnie Bugaj leży w powiecie Gorlickim. Należy on do gminy Biecz, a parafii Rożnowie.

Teren ten zamieszkiwany był już w epoce kamiennej.  Po ostatnie wojnie światowej w roku 1949 znaleziono na polu jednego z  gospodarstw na Bugaju siekierkę krzemienną, którą  przekazano do Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Pochodzi ona z okresu między 3500 a 2500 lat przed Chrystusem.”

Powstanie wsi nie jest znane. Należy przepuszczać, że Bugaj początkowo stanowił przysiółek Rożnowic (Rozembarku), dopiero z czasem został wyodrębniony w samodzielną jednostkę administracyjną. Przypuszczalnie nastąpiło to po pierwszym rozbiorze Polskim. W 1870roku Bugaj występuje jako samodzielna jednostka administracyjna, w której wymieniony jest dworek Teofila Próchniewicza. Był on ostatnim sędzią dworskim przed zniesieniem pańszczyzny, w okolicznych dworach. Wieś liczyła wówczas 448 mieszkańców. W 1996 roku liczba mieszkańców wsi wynosiła tylko 451. Szkoła istniała przed 1910 rokiem. W 1927 roku oddano do użytku nowy budynek szkolny. Po drugiej wojnie założono OSP i zbudowano remizę. Na wsi było rozwinięte tkactwo, kowalstwo i garncarstwo. Dziś wieś ma charakter rolniczy.

       28 lipca 1914 roku rozpoczęła się pierwsza wojna światowa. Odcisnęła on piętno na życiu tutejszych mieszkańców. Niewielu z nich jeszcze dziś pamięta tamte wydarzenia. Wojska austriackie i niemieckie zajęły również część Bugaju i ze swoich pozycji ostrzeliwały wojska rosyjskie. W całej parafii zginęło trzy osoby.

W wielu książkach, dotyczących tamtego bolesnego okresu wspomnienia dotyczą masowej ucieczce przed wojskami niemieckimi. Druga wojna światowa pozbawiła życia około 6 milionów Polaków, jednak nie mamy informacji ilu z nich stanowili mieszkańcy Bugaju. I bez tego wspomnienia mieszkańców pobliskich wiosek pełne są łez, smutku i bólu. Obce wojska zadały bowiem Polakom głęboką ranę na sercu, która krwawi po dziś dzień i nie wiem, czy uda się kiedyś zatamować... zatamować krew pełną przemocy, płaczu i nienawiści.

       Klimat Bugaju, należy zakwalifikować do umiarkowanie ciepłego piętra klimatycznego, gdzie średnia roczna ilość opadów jest bardzo zróżnicowana. Najcieplejszymi miesiącami są lipiec i sierpień, kiedy to rolnicy zaczynają długo oczekiwane żniwa. Niestety, po upalnym lecie przychodzi też najniewdzięczniejsza pora roku -zima. Najzimniejszymi miesiącami są styczeń i luty, kiedy średnia temperatura dobowa wynosi około –5 stopni Celsjusza. Czas trwania zimy i zalegania pokrywy śnieżnej także jest zróżnicowany. Na Bugaju jest to około 100 dni. Bugaj należy do pogórza fliszowego.

Podobnie jak i na terenie całej Polski działalność człowiek doprowadziła do zmniejszenia powierzchni lasów. Jednak mimo to wchodząc do lasu na Bugaju możemy nie tylko poczuć tą magiczną woń natury, nie tyle drzewa, ale leśne zwierzęta: krety, jeże, wiewiórki, zające, tchórze, sarny, jelenie, kuny leśne, lisy i wiele innych małych mieszkańców lasu. Przy odrobinie szczęścia spotkać można: zaskrońca, jaszczurkę zwinkę, padalca. W pobliskich lasach bardzo bogaty jest również świat ptaków. Są tu: wróble, sikorki, kuropatwy, skowronki, przepiórki, wilgi, gile, drozdy, sroki, szpaki, zięby, dzięcioły, dzikie gołębie, dzikie kaczki, bociany, bażanty.    

       Bugaj jest nie tylko piękną i bardzo malowniczą miejscowością we wschodniej części małopolski, ale również miejsce, gdzie spotyka się historia, z wiecznym dążeniem do nowoczesności.