Zespół Szkolno Przedszkolny
w Rożnowicach

38-323 Rożnowice
woj. małopolskie
tel./faks: 0(xx)13 4476116

Ciekawe linki

   

Witamy na stronie internetowej Zespołu Szkół w Rożnowicach

MENU
Strona główna 
Patron
Dyrekcja
Kadra
Uczniowie
Akty prawne
Oferta edukacyjna
Szkoła Podstawowa
Gimnazjum
Samorząd uczniowski
Prace uczniów
Organizacje szkolne
Dla Rodziców
Archiwum
Kontakt
Księga Gości

 Rys historyczny Rożnowic

W 1291 wieś przeszła tytułem zamiany na własność biskupstwa krakowskiego. Przed 1354 otrzymała prawo niemieckie. Parafia fundacji biskupiej powstała prawdopodobnie 2 poł. XIV w. Pierwsza wzmianka 1415. Kardynał J. Radziwiłł 1598 wcielił beneficjum paraf. do prebenedy kaznodziei prepozytury bieckiej. Dokument fundacji parafii z 1389 jest falsyfikatem, chociaż rok ten może być istotnie datą fundacji parafii. Szpital istniał pocz. XVII w. ; w 1758 po spaleniu starego, wybudowano nowy. Szkoła istniała 1595. Kronika kościelna od 1847, księgi metrykalne od 1684. Dawna nazwa tej wsi to Rozemberg, Rozembarg, Rozembark została spolszczona po drugiej wojnie światowej. Ślady osadnictwa pochodzą tu z późnej epoki kamiennej, na terenie wsi znaleziono kilka siekierek krzemiennych (niektóre są w muzeum w Bieczu). Rożnowice lokowane były w pierwszej połowie XIV w. na terenie wsi Niemścino, powstałej prawdopodobnie w XIII w. W XIV w. należały do biskupstwa krakowskiego, później stanowiły własność starostwa bieckiego. Sołectwo było w posiadaniu Rozembarskich herbu Jastrzębiec. W owym czasie było bardzo silne osadnictwo niemieckie związane z przywilejami królewskimi. Pozostałość tego osadnictwa można spotkać jeszcze np. w nazwiskach rodowitych mieszkańców: Duran, Firszt, Olbrych... Kościół zbud. 1756 lub 1764 staraniem Prob. Pawła Gołkowskiego. Kilkakrotnie odnawiany m.in. 1894. Konsekrował bp przemyski Fr. Wierzchleyski 20 VI 1850 r. Barokowy. Drewniany, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowe, pobity gontem i blachą. Trzynawowy, z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, po którego bokach zakrystia i dawny skarbczyk. Przy korpusie od poł. niwielka kruchta, od zach. wieża. w prezbiterium i nawie głównej pozorne sklepienie kolebkowe, w pozostałych pomieszczeniach i nawach bocznych stropy. Wnętrze o stylowym charakterze późnobarokowym, rozczłonkowane czterema kolumnami o bogatych cokołach i ogzymsowanych głowicach, dźwigających arkady międzynawowe o łuku spłaszczonym. W tęczy belka ozdobnie wygięta. Dachy sidłowe. Wieża o ścianach silnie pochyłych, z wąską izbicą, zwieńczoną wysmukłym hełmem barokowym. Wewnątrz polichromia dekoracyjna i figuralna, eklektyczna 1894. Ołtarz główny późnobarokowy ok. poł. XVIII w. w nim wymienne rzeźby: św. Andrzej, Chrystus Król, Ecce Homo, MB z Dzieciątkiem; w zwieńczeniu rzeźba Św. Trójcy. Dwa ołtarze boczne rokokowe 2 poł. XVIII w. Chrzcielnica kamienna z pokrywą rokokową 2 poł. XVIII w. Ambona rokokowa 2 poł. XVIII w. Organy rokokowe, przerobione. Obrazy: Ostatnia wieczerza XVIII/XIX w. Św. Mikołaj, patron żeglarzy zapewne pocz. XIX w. Rzeźby Pietâ Chrystus dźwigający krzyż i św. Weronika, barokowe XVII w. Krucyfiks późnogotycki XVI-XVIIw. Na tęczy krucyfiks barokowy. Monstrancja 1 poł. XIX w. Ornat z kolumną z pasa polskiego XVIII/XIX w. Figury Barokowa 1746, kamienna, z rzeźbą św. Jana Nepomucena i kartuszem z herbem Abdank na cokole; barokowa XVIII w. kamienna z rzeźbą św. Michała Archanioła; wzniesiona XVIII/XIX w. z rzeźbą św. Tadeusza Obecny kościół, zbudowany w 1756 r., wzorowany był na drewnianych okolicznych kościołach. Wnętrze kościoła wykonano w stylu późnobarokowym, zaś polichromię dekoracyjną, o motywach figuralnych, w 1894 r. Ołtarz główny jest późnobarokowy. W kościele znajduje się kilka obrazów z różnych epok i krucyfiks późnogotycki. 0podal kościoła znajduje się murowana kaplica z 1 poł. XIX w. będąca równocześnie miejscem pochówku tut. dziedzica Więckowskiego i jego żony. We wsi jest kilka ciekawych figur i krzyży z XVIII i XIX w. Na terenie podworskim zachowana część dawnego dworu obronnego zw. lamusem. Budynek o grubych kamiennych murach z kolebkowo sklepionymi piwnicami, wzniesiony przypuszczalnie w 1 poł. XVI w., później zamieniony na lamus i włączony w zespół budynków gospodarczych. Masywne drzwi nabijane żelaznymi ćwiekami, na których według tradycji, podpis Jakuba Szeli z 1846 r. Po wojnie zbudowano tu nową szkołę, ośrodek zdrowia, remizę OSP. We wsi jest poczta. Rożnowice posiadają dogodne połączenie PKS z Krakowem, Gorlicami i Jasłem. Obecnie Rożnowice liczą około 400 numerów i 1700 mieszkańców. Terytorialnie należą do Gminy Biecz, Powiatu Gorlickiego i Województwa Małopolskiego.
Na podstawie książek:
Tadeusz Ślawski Biecz, Rzeszów 1986 r.
Stanisław Kłos Gorlice i okolice Warszawa 1976 r.

Więcej informacji o Racławicach można znaleźć w monografii Konrada Mierzwy